Terug van de hike!
2 juni 2016 - Narra, Filipijnen
Excuus voor het late bericht. Helaas liet het internet me niet toe eerder iets te posten.
Veilig terug gekomen van de hike!
Zoals ik in mijn vorige blog zei vertrokken we zaterdagochtend om 6.00 uur. In totaal waren we met 6 (4 jongens en 2 meisjes). We moesten ons eigen eten meebrengen voor 3 dagen en warme kleding voor 's nachts (het was 13 graden in de nacht op de berg). Mijn tas woog in totaal ongeveer 9 kilo
Om 7.00 waren we op de goede locatie op het goede tijdstip. Maar... aangezien we in de filipijnen zijn kwamen de gidsen om 08.15 uur aanzetten.
Na een nog een rit met een tricycle over hobbelige zandweggetjes van 30 minuten kwamen we bij ons beginpunt.
Toen we eenmaal echt begonnen was het al 09.00 uur.
Na 3 uur hiken over eerst een vlakke zandweg en daarna een stuk langs de rivier die we 7 keer hebben gekruist, gingen we lunchen. We hadden misschien in totaal 100 meter gestegen tot dat moment. We waren allemaal erg positief en nog energiek. We hadden iets van: 'Is dit alles?'. Dat was het dus duidelijk niet...
Na de lunch van een uur (rijst met bonen en varkensvlees voor mij) vertrokken we weer. Na de lunch moesten we nog 1200 meter stijgen door de jungle. Hier hadden wij niet op gerekend en het was bijzonder zwaar. Stijgen door de jungle betekent dat je je aan bomen omhoog moet trekken omdat het anders te stijl en glad is. Maar als je je handen op bomen plaatst zijn bloedzuigers erg gewillig om op je arm te komen. Dat was minder plezierig en na 2 bloedzuigers in mijn nek en 1 op mijn arm werd ik toch enigsinds paranoïde.
Na een uitputtende 4 uur durende hike kwamen we allemaal totaal uitgeput bij het kamp aan. Er was stromend water waar we onze flessen konden vullen. Vervolgens snel hangmat ophangen en eten voordat het donker is en dan je hangmat met mosquito net in. En daar lig je dan om 19.30 uur, midden in de jungle, in je hangmat in de openlucht.
Die nacht bleef het gelukkig droog dus heb ik 7 uur slaap kunnen pakken ondanks de kou.
De volgende ochtend vertrokken we na het ontbijt om 07.00 uur richting de top. Na een klim van 500 meter bereikte we de eerste top om 9.00 uur. Vanaf dit punt kon je al de zee aan beide kanten van het eiland zien. Maar dit was nog niet ons einddoel. Na een heel stuk dalen en vervolgens weer een heel stuk stijgen bereikten we de op één na hoogste top op Palawan (1800 meter)
Na dat iedereen foto's had genomen en had genoten gingen we voor het eerst daadwerkelijk terug richting het beginpunt. Het dalen ging een stuk sneller en rond 11 uur waren we terug bij het kamp waar we hadden overnacht. Hier hebben we lunch gehad en zijn toen over dezelfde weg die we gekomen waren teruggegaan.
Ondanks dat het dalen erg snel ging moesten we alsnog helemaal afdalen naar de rivier waar we zouden overnachten. Dalen was van boom tot boom waarbij sommige stukken net als op de heenweg bijna verticaal waren.
Ergens rond 14.00 begon het enorm hard te regenen. Dit maakte het afdalen een stuk lastiger omdat het een stuk gladder was. De regen hield gelukkig na een half uur op maar nog geen 20 minuten later begon het pas écht te regenen. Momenteel begint het regenseizoen hier op Palawan dus zo'n bui kan zomaar 5 uur duren. Veel van de spullen waren doorweekt en we wisten dat we in deze regen niet de nacht door konden brengen in onze hangmatten.
Dus toen hebben we besloten, ondanks de enorm toenemende vermoeidheid en pijntjes om de hele hike in 2 dagen te doen. Dus we gingen op weg, in de druipende regen met een hike van 4 uur voor de boeg. Volgens de gids konden we het net voor het donker halen. We gingen dus in moordend tempo door.
Er komt dan een moment dat je een lijn passeert waarna je op de automatische piloot loopt zonder je pijntjes te voelen.
Toen we bij de rivier kwamen werd het echt lastig. We moesten de rivier contstant oversteken maar alle stenen waren nat en glibberig. De vraag was niet of we het zouden halen maar of we het voor het donker zouden halen...
5 minuten voor dat het pikdonker was kwamen we compleet uitgeput maar ook trots aan.
Met de trycicle langs een fastfood restaurant waar we onszelf uitgebreid getrakteerd hebben.
Deze hike was by far de meest zware lichamelijke inspanning die ik ooit heb moeten leveren. Het was enorm gaaf!
We kwamen uiteindelijk om 22.00 aan bij de accomodatie.
Veilig terug gekomen van de hike!
Zoals ik in mijn vorige blog zei vertrokken we zaterdagochtend om 6.00 uur. In totaal waren we met 6 (4 jongens en 2 meisjes). We moesten ons eigen eten meebrengen voor 3 dagen en warme kleding voor 's nachts (het was 13 graden in de nacht op de berg). Mijn tas woog in totaal ongeveer 9 kilo
Om 7.00 waren we op de goede locatie op het goede tijdstip. Maar... aangezien we in de filipijnen zijn kwamen de gidsen om 08.15 uur aanzetten.
Na een nog een rit met een tricycle over hobbelige zandweggetjes van 30 minuten kwamen we bij ons beginpunt.
Toen we eenmaal echt begonnen was het al 09.00 uur.
Na 3 uur hiken over eerst een vlakke zandweg en daarna een stuk langs de rivier die we 7 keer hebben gekruist, gingen we lunchen. We hadden misschien in totaal 100 meter gestegen tot dat moment. We waren allemaal erg positief en nog energiek. We hadden iets van: 'Is dit alles?'. Dat was het dus duidelijk niet...
Na de lunch van een uur (rijst met bonen en varkensvlees voor mij) vertrokken we weer. Na de lunch moesten we nog 1200 meter stijgen door de jungle. Hier hadden wij niet op gerekend en het was bijzonder zwaar. Stijgen door de jungle betekent dat je je aan bomen omhoog moet trekken omdat het anders te stijl en glad is. Maar als je je handen op bomen plaatst zijn bloedzuigers erg gewillig om op je arm te komen. Dat was minder plezierig en na 2 bloedzuigers in mijn nek en 1 op mijn arm werd ik toch enigsinds paranoïde.
Na een uitputtende 4 uur durende hike kwamen we allemaal totaal uitgeput bij het kamp aan. Er was stromend water waar we onze flessen konden vullen. Vervolgens snel hangmat ophangen en eten voordat het donker is en dan je hangmat met mosquito net in. En daar lig je dan om 19.30 uur, midden in de jungle, in je hangmat in de openlucht.
Die nacht bleef het gelukkig droog dus heb ik 7 uur slaap kunnen pakken ondanks de kou.
De volgende ochtend vertrokken we na het ontbijt om 07.00 uur richting de top. Na een klim van 500 meter bereikte we de eerste top om 9.00 uur. Vanaf dit punt kon je al de zee aan beide kanten van het eiland zien. Maar dit was nog niet ons einddoel. Na een heel stuk dalen en vervolgens weer een heel stuk stijgen bereikten we de op één na hoogste top op Palawan (1800 meter)
Na dat iedereen foto's had genomen en had genoten gingen we voor het eerst daadwerkelijk terug richting het beginpunt. Het dalen ging een stuk sneller en rond 11 uur waren we terug bij het kamp waar we hadden overnacht. Hier hebben we lunch gehad en zijn toen over dezelfde weg die we gekomen waren teruggegaan.
Ondanks dat het dalen erg snel ging moesten we alsnog helemaal afdalen naar de rivier waar we zouden overnachten. Dalen was van boom tot boom waarbij sommige stukken net als op de heenweg bijna verticaal waren.
Ergens rond 14.00 begon het enorm hard te regenen. Dit maakte het afdalen een stuk lastiger omdat het een stuk gladder was. De regen hield gelukkig na een half uur op maar nog geen 20 minuten later begon het pas écht te regenen. Momenteel begint het regenseizoen hier op Palawan dus zo'n bui kan zomaar 5 uur duren. Veel van de spullen waren doorweekt en we wisten dat we in deze regen niet de nacht door konden brengen in onze hangmatten.
Dus toen hebben we besloten, ondanks de enorm toenemende vermoeidheid en pijntjes om de hele hike in 2 dagen te doen. Dus we gingen op weg, in de druipende regen met een hike van 4 uur voor de boeg. Volgens de gids konden we het net voor het donker halen. We gingen dus in moordend tempo door.
Er komt dan een moment dat je een lijn passeert waarna je op de automatische piloot loopt zonder je pijntjes te voelen.
Toen we bij de rivier kwamen werd het echt lastig. We moesten de rivier contstant oversteken maar alle stenen waren nat en glibberig. De vraag was niet of we het zouden halen maar of we het voor het donker zouden halen...
5 minuten voor dat het pikdonker was kwamen we compleet uitgeput maar ook trots aan.
Met de trycicle langs een fastfood restaurant waar we onszelf uitgebreid getrakteerd hebben.
Deze hike was by far de meest zware lichamelijke inspanning die ik ooit heb moeten leveren. Het was enorm gaaf!
We kwamen uiteindelijk om 22.00 aan bij de accomodatie.
Als moeder ben ik blij dat ik pas achteraf ( toen je al weer veilig van je fastfood aan het genieten was) te weten kwam wat je had meegemaakt.